Start Omhoog

 

 
"Fotograag" Henk de Jong
 

"PoŽgrafie"; hij is er eigenlijk sinds 1999  onafgebroken min of meer mee bezig: brainstormend, associerend, rondkijkend, met of zonder camera (hij heeft zelfs in het begin, geÔnspireerd door Jan, voor ťťn "PoŽgrafie" foto Ťn tekst gecreŽerd: de "leliehaiku"). Hij heeft na de "schoen-haiku" nog slechts ťťn haiku van Jan "gepoŽgrafeerd" met een foto die al in zijn archief aanwezig was (al zo'n 20 jaar) maar waarvoor hij de poŽgrafische oplossing pas in 2005, toen de vijfduizendste bezoeker van de PoŽgrafie-website in aantocht was, vond. Dat was de "Dichten (1)-haiku".

Voor alle andere PoŽgrafieŽn heeft hij de foto's speciaal gemaakt, daarbij niet alleen zoekend naar een passend beeld voor de tekst, maar ook naar een beeld waar de tekst organisch is in te passen. Dat beeld zoekt hij, zonder camera, "aan de binnenkant van zijn ogen" om dan met de camera in de aanslag de laatste praktische problemen van mogelijke oplossingen te voorzien. Met altijd een paar "Bontjes" bij de hand en /of in zijn hoofd kijkt hij om zich heen, zoekend naar een geschikt beeld waarmee hij met een beeldbewerkingsprogramma op de computer samen met de tekst een "PoŽgrafie" kan creŽren. Zo zag hij op een weekend nabij Calais Het beeld voor de "Leegte-haiku".

En als het beeld dat hij wil in de werkelijkheid niet te vinden is, maakt hij het zelf op de computer (bijvoorbeeld de "Vrouwen-haiku").
Het werk met de computer vergt de meeste energie en vooral ook tijd, niet in het minst omdat er een perfectionist aan het werk is. Het begint met het perfectioneren van de opname, voor zover nodig en / of gewenst in afmeting, kleur en contrast. Daarna wordt het beeld soms nog aangevuld omdat de realiteit "niet geheel volledig" was (bijvoorbeeld de "Poes-haiku").
 
Ook wordt uiterst secuur een selectie gemaakt uit de ondertussen verzamelde duizenden royaltyfree lettertypes, en zo nodig zelfs nog een ander lettertype gezocht op het internet, voor Henk met het minutieus plaatsen van de lettertekens gaat beginnen: soms regel voor regel, soms woord voor woord, soms zelfs letter voor letter, daarbij nauwkeurig de stand, de kleur, de dekking, de doorschijnendheid bepalend.
Zo moest bijvoorbeeld in de "Droefheid-haiku" letter voor letter de suggestie worden gecreŽerd van de uit tranen bestaande droefheid die uit des dichters pen sijpelt in een foto waarin een rozenstruik de levensloop "verbloemt" (verbloemen heeft Henk hier niet alleen opgevat als "verbergen achter schone schijn", maar vooral als "in het bloeien uitgedrukt").

Uiteindelijk, nadat het nieuwe PoŽgrafie-exemplaar nog enige tijd op het monitorscherm en eventueel aan de muur is beoordeeld op onvolkomenheden of gemiste kansen, zet hij de nieuwe pagina op de website met de nodige aanpassingen aan de bestaande pagina's.

En dan is het nog even spannend, want dan gaat er een mailtje naar Jan: "Jan, er staat een nieuwe op, wat vind je ervan?" Gelukkig is Jan er nog steeds mee in zijn sas geweest, soms na enige discussie over de leesbaarheid van de tekst (dat is opgelost door op de pagina's met de moeilijker te ontcijferen teksten een knop toe te voegen die de "droge tekst" verschaft). En hoewel hij Henk eens "beschuldigde" van een erg "henkiaanse" interpretatie (bij de "Vrouwen-haiku") van de tekst bij toch wel een mooie foto, schreef hij in een van zijn columns over het "Vlinder-haiku"-exemplaar: "(...)Het tafereel roept onwillekeurig allerlei gedachten op. Aan de haiku die ik ooit schreef over een stervende vlinder en de vriend die er een waar kunstwerk van maakte door het gedicht in een foto te verwerken".

Het werk aan de computer voor de "gewone" digitale fotografie en de PoŽgrafie slokt, ondanks dat Henk sinds 2002 met vervroegd pensioen is, de meeste tijd op die hij vroeger nog besteedde aan zijn andere hobbys: fossielen zoeken en toerfietsen, al traint hij nog net genoeg om 's zomers de Mont Ventoux op te fietsen.